Conny Boerlage

Ik masseer sinds 1982. In dat jaar behaalde ik ook mijn diploma sportmassage. Mijn interesse in mensen en het plezier in masseren inspireerden mij om in 1986 de Sociale Academie te volgen. Ik hoopte op de Sociale Academie ook ruimte te vinden voor het verdrongen verdriet over de zelfdoding van mijn moeder dat ik al zo lang van binnen voelde (zij overleed in 1966).

Na nog geen jaar op de opleiding verloor ik ook mijn zus door suïcide. Dat was een enorme klap en het begin van een lange zoektocht naar een kader om deze gebeurtenissen te kunnen plaatsen en verwerken. 

Communicatietrainingen, vrouwengroepen en allerlei andere trainingen op de Sociale Academie ondersteunden en voedden mij maar ten dele. Mijn interesse ging uit naar filosofie, mystiek en zingeving. Ik ging wekelijks naar een coach die mij op dat vlak veel liet bestuderen; van Kierkegaard tot Einstein en van Boedhisme en Sjamanisme tot Judaïsme. Ik leerde ook Egon Massink kennen, een paranormaal therapeut, die ik  nu nog regelmatig bezoek. Hij maakte mij bewust van mijn genezende handen en heldervoelendheid.

In 1990 behaalde ik mijn diploma aan de Sociale Academie en begon daarmee een praktijk in ‘de Roos’ in Amsterdam – een toen nog pionierend centrum voor alternatieve geneeswijzen. Het was een inspirerende locatie om te werken en ik leerde veel van de onderlinge uitwisseling van de verschillende disciplines.

Ondertussen ging het met mijn twee broers al lange tijd niet goed. Tussen 1995 en 2000 verloor ik hen ook allebei door zelfdoding. Om mezelf te ondersteunen deed ik veel aan Kum Nye (een tibetaanse yoga-vorm) en co-counselen. Ik bezocht veel groepen en cursussen voor persoonlijke groei en bewustwording, waaronder lotgenotengroepen voor nabestaanden van zelfdoding, groepen voor familieleden van psychiatrische patiënten, sjamanistiche groepen en lichaamswerk.

In mijn zoektocht naar hulp ben ik vaak teleurgesteld geweest over het aanbod in de hulpverlening voor nabestaanden na suïcide.  Natuurlijk waren er lotgenotengroepen, maar het viel mij niet mee om naast het verhaal van mijn familieleden in een paar weken tijd ook nog naar negen andere verscheurende verhalen te luisteren. Ik heb gezocht naar lichtere en hanteerbaarder vormen van steun voor nabestaanden. Hieruit is  ‘stap voor stap op aarde’ ontstaan.